In 1980 kostte een bezoek aan Marken een kwartje. Vijfentwintig cent om een van de meest karakteristieke plekken van Nederland te beleven. Als je dat bedrag vandaag hardop uitspreekt, klinkt het bijna als een grap. Maar het was echt zo.
Een andere tijd
Marken voelde toen nog als een dorp dat je ontdekte, niet als een bestemming die je ‘afvinkt’. Je kwam met de bus of over de dijk, betaalde dat kwartje en liep een wereld binnen waar de tijd langzamer leek te gaan. Houten huizen op palen, smalle steegjes en overal water. Geen rijen met selfiesticks, geen ticketapps, geen drukte.
Wat kreeg je voor dat kwartje?
Geen experience, geen audiotour, geen koffietentje met havermelk. Je kreeg simpelweg toegang. Toegang tot het dorp, de haven, de geur van water en hout, en de rust. De bewoners leefden hun leven, bezoekers pasten zich aan.
Een ijsje kostte een paar dubbeltjes extra, een ansichtkaart ging voor een gulden over de toonbank, en dat was het. De waarde zat niet in wat je kocht, maar in wat je zag.
Nu: alles heeft een prijs
Vandaag betaal je parkeren, entree voor musea, een boottocht, koffie, en soms zelfs voor het uitzicht. Marken is nog steeds mooi, maar anders. Professioneler. Drukker. Duurder. Begrijpelijk misschien, maar het contrast met dat kwartje uit 1975 blijft groot.
Nostalgie of les?
Het is makkelijk om te zeggen dat vroeger alles beter was. Dat klopt niet. Maar dat kwartje herinnert wel aan iets belangrijks: niet alles van waarde hoeft duur te zijn. Soms is toegang genoeg.
Misschien zit de echte prijs van Marken vandaag niet in euro’s, maar in de vraag of we nog kunnen kijken zoals toen — zonder haast, zonder verwachtingen, en met aandacht voor wat er al is.
